Παρέα λοιπόν με τον φίλο μου τον Άλεξ ξεκινάμε τέλη Νοεμβρίου 2023 για το Βορρά με σκοπό να δούμε όσα μπορούμε από Νορβηγία.
Και οι δυό σχετικά κουρασμένοι αλλά με δίψα για νέες περιπέτειες, καθώς εγώ μόλις είχα γυρίσει από μπάρκο και ο Άλεξ από ένα μοτο-roadtrip που είχε ξεκινήσει με προορισμό τη Λαμία, που τελικά κατέληξε να σερφάρει στους αμμόλοφους της Μερζούγκα στο Μαρόκο.
Ο σχεδιασμός είχε ξεκινήσει μήνες πριν και είχαμε αμφιβολίες λόγω καιρού, αλλά η συμβουλή ενός φίλου που το είχε ξανακάνει μας προέτρεψε να μην το ακυρώσουμε!
Οι στόχοι μας? Χιόνια, τοπία, βόρειο σέλας, Νησιά Λοφότεν και ότι άλλο κάτσει.
Ετοιμασίες στην Ελλάδα περιελάμβαναν καλό σέρβις, αλλαγή ελαστικών με χειμερινά χιονολάστοιχα, προμήθειες και φύγαμε!
Το άρθρο είναι μεγάλο, οπότε κάντε καφεδάκι και απολαύστε.
Η πρώτη μέρα περιελάμβανε πολλά χιλιόμετρα καθώς θέλαμε να βγούμε από την Ελλάδα και να σωθούμε από τα διόδια…
Περνάμε Σκόπια και μείναμε σε κάποιο πάρκινγ στην εθνικη. Μικρές στάσεις παντού και μοιραζόμαστε την οδήγηση για να γράψουμε χιλιόμετρα.
Μετά μπήκαμε στην Σερβία και συνεχίσαμε προς Ουγγαρία
Στάση στο Bokod Floating Village στην Ουγγαρία
Μαγειρική με ωραία θέα το πλωτό χωριό αλλά και εξωτερικό ντουζ από τον Άλεξ που ένιωθε τολμηρός!
Μετά από εκεί σειρά είχε η Bratislava όπου κάναμε βόλτα και ήπιαμε τις μπύρες μας. Αποφασίσαμε να μην μείνουμε μέσα, καθώς ήταν πολύ πιο ακριβά απότι θυμόμασταν σε παλιότερα ταξίδια, αλλά δεν ήταν και εύκολο το πάρκινγκ.
Βρήκαμε ένα μέρος στη φύση λίγο παρακάτω από το Park4night και πήγαμε εκεί.
Πρωινό καφεδάκι με θέα τη λίμνη και αναχώρηση για Γερμανία
Μπαίνοντας Γερμανία βράδυασε και ίσα που προλάβαμε να φωτογραφίουμε το Devils Bridge
Διαμονή μετά στο δρόμο που βρήκαμε στο park4night
Φεύγουμε πρωί πρωί και αποφασίζουμε να κατευθυνθούμε προς Βερολίνο και να μείνουμε σε Hostel. Είχε έρθει η ώρα να κάνουμε κανονικό μπάνιο και όχι έξω στο κρύο.
Στη διαδρομή μας κάναμε μια τρομερή στάση σε έναν χωματόδρομο μέσα σε ένα δάσος. Εκεί μαγειρέψαμε μπέργκερ και ήταν η πρώτη επαφή με ωραίο τοπίο.
Κλείνουμε λοιπόν hostel με πάρκινγκ στο Βερολίνο. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι για να μπεις Βερολίνο πρέπει να έχεις ειδικό αυτοκόλλητο το οποίο πρέπει να το παραγγείλεις καιρό πριν. Εμείς δεν το κάναμε ποτέ και μπήκαμε φοβισμένοι αλλά τα καταφέραμε. Έπρεπε μονο να βγάλουμε τη μπαγκαζιέρα οροφής για να μπούμε στο πάρκινγκ, αλλά ακομα και τότε μπήκαμε σφηνωτά!
Βόλτα το βράδυ λοιπόν στο Βερολίνο για μπύρες. Είδαμε λοιπόν και το διάσημο τείχος και ύπνο.
Μια αστεία ιστορία που πρέπει να παραβάλλω για το Βερολίνο είναι ότι στην μπυραρία που κάτσαμε γνωρίσαμε εναν τύπο όπου ήταν εκεί για δουλειές. Ήταν εύπορος και πουλούσε την εταιρεία του και είχε hobby τα supercars. Μου λέει λοιπόν έχω ένα Nissan GTR. Του λέω Α! και εγώ nissan έχω, και του δείχνω το βάν. Γέλασε και μου λέει εμένα είναι γρήγορο. Εμένα του λέω μπορείς να κοιμηθείς μέσα. Και εγώ μου λέει έχω κοιμηθεί μια δυό φορές. Του λέω να κοιμήθείς μπορείς, να πάς χ@σεις μέσα μπορείς? Γιατί εγώ έχω και τουαλέτα… Εκεί κατάλαβε ότι είχε πλέον χάσει!
Μετά λοιπόν το Βερολίνο σειρά είχε η Δανία. Μετά από έρευνα καταλλήξαμε ότι δεν θα περάσουμε από τη γέφυρα προς Σουηδία, καθώς ήταν πολύ πιο ακριβά. Οπότε θα πέρναμε καράβι από Hirtshalls προς Kristiansand.
Τελευταία διαμονή στο Hirtshalls και είχαν ήδη ξεκινήσει τα χιόνια. Το επόμενο πρωί έπρεπε να ξανακατεβάσουμε την μπαγκαζιέρα οροφής καθώς θα πληρώναμε λιγότερο εισητήριο στο καράβι.
Πήραμε το καράβι και αποβίβαση στη Νορβηγία. Εκεί ξεκίνησα να καταλαβαίνω την χρήση των χιονολάστοιχων και πόσο βοηθούσαν. Μπορούσαμε να κινηθούμε σε χιόνι και πάγο με 80χλμ χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτα.
Από εκεί πήραμε την διαδρομή προς ανατολικά και πριν το Όσλο, δυτικά και να ακολουθήσουμε την παραλιακή οδό, καθώς ήταν πιο γραφικά. Πρώτη διαμονή σε ένα πάρκινγκ με θέα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Νορβηγία κάθε 500 μέτρα κυριολεκτικά έχει πάρκινγκ με θέα, μπαρμπεκιου, τουαλέτες με θέρμανση και ζεστό νερό. Το ελευθερο κάμπινγκ επιτρέπετε παντού και ο κάθε ένας εχει δικαίωμα της γής. Όλοι οι δρόμοι καραρίζονταν 4-5 φορές τη μέρα, όλοι είναι ευγενικοί και μιλούν αγγλικά και σταματούν να σε ρωτήσουν αν χρειάζεσαι κάτι. Ξέρω σας θυμίζει την Ελλάδα…
Το πρωί ξεκινάμε με πρωτη σταση την Heddal Stave Church
Οι stave churches (ξύλινοι ναοί με ορθοστάτες) είναι μεσαιωνικές εκκλησίες, φτιαγμένες εξολοκλήρου από ξύλο, που συνδυάζουν μοναδικά τη χριστιανική αρχιτεκτονική με την περίτεχνη Viking τέχνη. Από τις χιλιάδες που υπήρχαν κάποτε, σήμερα σώζονται μόλις 28 στη Νορβηγία, αποτελώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και παραμυθένια αξιοθέατα της χώρας.
Συνεχίζουμε από παγωμένες διαδρομές και φανταστικά τοπία
Παντού καταρράκτες, παγωμένα ποτάμια, λίμνες και ορεινές διαδρομές. σε κάθε στροφή και κάτι διαφορετικό, στολισμένο στα χρώματα του χειμώνα.
Διαμονές πάντα σε πάρκινγκ διπλα στο δρόμο και μπάνιο στα ντούς που είχαν εκεί η σε κάποιο βενζινάδικο.
Περί βενζινάδικου, αργήσαμε να το ανακαλύψουμε αλλά σε όλες τις βόρειες χώρες, έχουν ντουζ και τουαλέτες για τους νταλικέριδες. Όπβως ακριβλως και στην Ελλάδα δηλαδή! Αρκεί να ζητήσεις το κλειδί και να πληρώσεις ένα μικρό αντίτιμο της τάξης του 1-2 ευρώ. Πολλοί κιόλας δεν μας έπερναν χρήματα. Ή ήταν καλοί άνθρωποι ή απλά μυρίζαμε…
Ακολουθώντας βόρεια διαδρομή προς τον Ατλαντική δρόμο Atlanterhavsveien με άπειρες στασεις για φωτογραφίες.
Πρόκειται για μια μοναδική διαδρομή 8,3 χιλιομέτρων που διασχίζει ένα αρχιπέλαγος, συνδέοντας τα μικρά νησάκια και τις βραχονησίδες του Ατλαντικού ωκεανού μέσω 8 εντυπωσιακών γεφυρών.
Μετά από πολύ οδήγηση καταλλήξαμε από χιονισμένους δρόμους σε ένα πάρκινγκ κοντά στο Geiranger Fjord.
Εκεί σχεδόν αποκλειστίκαμε, αλλά τελικά καθάριζαν τα εκχιονιστικά, αλλά και φτάσαμε σε θερμοκρασίες έως και -25 oC. Να ναι καλά το κινέζικο diesel heater που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους και κοιμόμασταν με σορτζ και ανοιχτό παράθυρο!
Το επόμενο πρωί σειρά είχε το Geiranger Fjornd και συγκεκριμένα η θέα από το Ørnesvingen Viewpoint
Ο καφές με την καλύτερη θέα!
Μετά από εκεί ακολουθήσαμε τη διαδρομή προς το Trondheim
Εδώ να κάνω μία παρένθεση σχετικά με την μετακίνηση μας στα φιόρδ. Παντού υπήρχαν καραβάκια που έβλεπες το πρόγραμμά τους live και online και περίμενες, έμπαινες μέσα και με μικρό αντίτιμο 2-3 ευρώ πήγαινες απέναντι. Πολλές φορές δεν σε χρέωναν καθόλου. Και λέμε, μα πόση ομοιότητα με την Ελλάδα ρε παιδι μου!!!
Στο Trondheim αντιμετωπίσαμε κάποιες αναποδιές καθώς ξεχάσαμε τα φώτα από το αμάξι ανοιχτά και έπεσε η μπαταρία. Μας έσωσε ένας Νορβηγός και μας έβαλε μπροστά. Αναγκαστήκαμε και πήραμε νέα μπαταρία από το κατάστημα BILTEMA καθώς με είχαν φοβίσει από την nissan ότι θέλει αλλαγή… 300 κάτι ευρώ συν κάτι άλλες ζημιές που μου έκαναν στους αισθητήρες πίεσης… Τελικά η μπαταρία μπήκε αλλού και δουλεύει 3 χρόνια μετά.
Επόμενος σταθμός το Κέντρο του Αρκτικού Κύκλου Arctic Circle Center που βρίσκεται στα βουνά Saltfjellet της Νορβηγίας και σηματοδοτεί το επίσημο γεωγραφικό όριο εισόδου στην πολική ζώνη, στο γεωγραφικό πλάτος 66°33′ Βόρεια. Το χαρακτηριστικό κτίριο προσφέρει στους ταξιδιώτες εκθέσεις για την αρκτική φύση, παραδοσιακό φαγητό και ένα αναμνηστικό «πιστοποιητικό» διέλευσης του Κύκλου. Αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς σταθμούς για όσους οδηγούν προς τον μακρινό σκανδιναβικό βορρά και τα νησιά Λοφότεν.
Σε αυτόν το δρόμο ένιωθα το αυτοκίνητο να επηρεάζεται από το κρύο, είχε σκληρύνει ο συμπλέκτης. Εκεί κατάλαβα γιατί έβλεπα άλλα αυτοκίνητα με ειδικές μάσκες που μπλοκάρουν τον αέρα προς το ψυγείο.
Είδαμε εκεί και ένα κοπάδι Ταράνδων που έβοσκε… Έσκαβαν το χιόνι για να βρουν χορτάρι.
Σειρά μετά τον Ακρτικό κύκλο είχε το Bodo όπου θα πέρναμε το καράβι για τα Λοφότεν.
Πρώτη μέρα στα Λοφότεν και ήταν από τα πιο μαγικά τοπία που είχαμε δει ποτέ! Περάσαμε την νύχτα σε ένα πάρκινγκ καθώς φτάσαμε βράδυ και πρωϊ πρωϊ ξεκινήσαμε προς το Βορρά.
Καταλλήξαμε στην παραλία Uttakleiv strand για να κοιμηθούμε εκεί. Ταυτόχρονα ελπίζαμε να δούμε το Βόρειο Σέλας και κοιτούσαμε προγωστικά online.
Τελικά προς έκπληξή μας, εκεί που τρώγαμε το βράδυ είδαμε κάτι περίεργα ΄φωτα στον ουρανό!
Το φαινόμενο δεν ήταν τόσο έντονο εκείνη τη μέρα, αλλά καταφέραμε να κατακτήσουμε τον στόχο του ταξιδιού μας.
Εκεί συναντήσαμε και ένα ζευγάρι από ευρώπη οι οποίοι πήγαν και μέχρι nordcap. Εμείς δεν το είχαμε βάλει στο πρόγραμμα καθώς δεν είχαμε πολύ χρόνο αλλά και αυτοί μας διαβεβαίωσαν ότι πήγαν απλα για να πάνε και δεν είχε κάτι το τόσο συναρπαστικό.
Αφού ανηφορίσαμε και άλλο πάνω αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε παρόμοια διαδρομή καθώς οι διαδρομή από Σουηδία δεν είταν τόσο εντυπωσιακή όσο στην Νορβηγία αλλά και είχε και ακριβά καύσιμα.
Παντού στάσεις για μπράντζ που λέμε και στο χωριό μου.
Και πίτσα
Μπουγάδα που δεν πρόλαβε να στεγνώσει στο στεγνωτήριο βενζινάδικου.
Και σε αυτό το σημείο άλλη μια αστεία ιστορία.
Ενώ απλώσαμε τη μπουγάδα, κοιτάει ο Άλεξ έξω και βλέπει 2 κορίτσια στο σκοτάδι στο πουθενά. Πάω λέει να πω ένα γειά. Τελικά ο ένας ήταν μαλλιάς με τη κοπέλα του και μαντέψτε από πού ηταν. Από Ελλάδα! Ήταν και αυτοί σε ρόαντριπ αλλά είχαν έρθει με αεροπλάνο και νοίκιασαν αμάξι. Μας πρότειναν επίσης να επισκευθούμε τα μαγαζιά XXL, τα οποία είχαν τρομερές και αληθινές εκπτώσεις σε είδη κάμπινγκ. Πρέπει να πήραμε και 4 σκηνές και 6 sleeping bag για εμάς και φιλους στην Ελλάδα. Πραγματικά δεν χωρούσαμε να κοιμηθούμε.
Στον κατήφορο η επιστροφή έγινε γρήγορα. Ένα γρήγορο πέρασμα από Σουηδία, όπου τα καύσιμα ήταν πανάκριβα και πήραμε το καράβι από Trelleborg προς Rockstock.
Από εκεί Χάλστατ Hallstatt
Έιχαμε διανύσει σχεδον 9000km και έμεναν άλλα 2000km μέχρι Ελλάδα. Γεμάτοι όμορφα συναισθήματα αλλά μας είχαν λείψει ο ήλιος και τα Κοψίδια!! Μια μικρή στάση και για τα δύο στο Mostar στη Βοσνία!
Κάπου εδώ τελειώνουν και οι περιγραφές καθώς έπαθε ζημιά το power station μας και δεν φόρτιζε, οπότε και βιαζόμασταν να γυρίσουμε Ελλάδα.
Ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας λίγο πριν τα Χριστούγεννα και διανύσαμε συνολικά 11000km σε σχεδόν 1 μήνα. Ήμασταν γεμάτοι εμπειρίες και χαρούμενοι που το καταφέραμε.
Το κόστος εξωπραγματικάλίγο για ένα τέτοιο ταξίδι και μόλις 1239 ευρώ το άτομο μαζί με πετρέλαια, διόδια, φαγητό, τα πάντα. Σε όλη την Ευρώπη οι βινιέτες και τα διόδια με καραβάκια και λοιπα στη Νορβηγία κόστισε πολύ λιγότερο από τα διόδια Αθήνα στα σύνορα και πίσω. Γενικά μαγειρεύαμε πολύ μέσα στο βαν εκτός όταν ήμασταν σε πόλεις που βγαίναμε βόλτα για μπυρίτσα.
Σίγουρα αυτή η διαδρομή πρέπει να ξαναγίνει, ίσως και άλλη εποχή.
Ελπίζω να απολαύσατε την ιστορία μας και να κάνατε και εσείς όνειρα που θα πραγματοποιήσετε.
Δείτε το ταξίδι μας και στο youtube: